Używamy plików cookie do gromadzenia ogólnych statystyk odwiedzających, ale nie danych osobowych.

Historia Wielkanocy

Kluczowe sceny śmierci i zmartwychwstania Jezusa.
Przekazany przez VideoBible.com
CC BY-NC-ND
Dozwolony użytek osobisty i dydaktyczny Użytek osobisty i edukacyjnychZakaz używania do celów komercyjnych Użytek komercyjnyZakaz tworzenia utworów pochodnych Utwory pochodneZakaz adaptacji z wykorzystaniem Sztucznej Inteligencji (AI) Adaptacje z wykorzystaniem Sztucznej Inteligencji (AI)
1
Następnego dnia wielki tłum, który przybył na święto, usłyszał, że Jezus zmierza do Jerozolimy. Ludzie wzięli gałązki palmowe i wybiegli Mu na spotkanie, wołając: „Hosanna!”.<br/>„Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie!”<br/>„Błogosławiony Król Izraela!”<br/>Jezus znalazł osiołka i dosiadł go, jak jest napisane: „Nie bój się, Córo Syjonu! Oto Król twój przychodzi, siedząc na oślęciu”.<br/>Początkowo uczniowie Jego nie rozumieli tego wszystkiego. Dopiero, gdy Jezus został uwielbiony, zrozumieli, że to o Nim napisano i że to dla Niego to uczyniono.<br/>Jana 12:12–16 – Slajd 1
2
Gdy nadeszła pora, Jezus i Jego apostołowie zasiedli do stołu. I rzekł do nich: „Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał. Albowiem powiadam wam: Już jej nie będę spożywał, aż się spełni w królestwie Bożym”.<br/>„Wziął chleb, odmówił dziękczynienie, połamał go i dał im, mówiąc: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę”.<br/>Łukasza 22:14–15.19 – Slajd 2
3
Podobnie, po wieczerzy, wziął kielich i rzekł: „Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana. Lecz ręka tego, który Mnie wyda, jest z moją na stole. Syn Człowieczy odejdzie, jak jest postanowione. Lecz biada temu człowiekowi, który Go wyda!”. I zaczęli się zastanawiać między sobą, kto z nich miałby to uczynić.<br/>Łukasza 22:20–23 – Slajd 3
4
Jezus udał się, jak zwykle, na Górę Oliwną, a Jego uczniowie poszli za Nim. Gdy dotarł na miejsce, rzekł do nich: „Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie”.<br/>Łukasza 22:39-40 – Slajd 4
5
On zaś oddalił się od nich na odległość rzutu kamieniem, padł na kolana i modlił się tymi słowami: „Ojcze, jeśli chcesz, oddal ode mnie ten kielich; wszakże nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie”. Oto ukazał Mu się anioł z nieba i umacniał Go. A pogrążony w udręce jeszcze usilniej się modlił, a Jego pot był jak gęste krople krwi, spływające na ziemię.<br/>Łukasza 22:41–44 – Slajd 5
6
Gdy jeszcze mówił, nadciągnął tłum, a na jego czele szedł Judasz, jeden z dwunastu. Podszedł on do Jezusa, aby Go pocałować, lecz Jezus go zapytał: „Judaszu, pocałunkiem wydajesz Syna Człowieczego?”.<br/>Uczniowie Jezusa, widząc, na co się zanosi, zapytali: „Panie, czy mamy uderzyć mieczem?”. I jeden z nich uderzył sługę arcykapłana, odcinając mu prawe ucho.<br/>Lecz Jezus odpowiedział: „Przestańcie!”. I dotknął ucha tego człowieka, i uzdrowił go.<br/>Do arcykapłanów, dowódców straży świątynnej i starszych, którzy po Niego wyszli, Jezus rzekł: „Czyż jestem zbójcą, że wyszliście z mieczami i kijami? Codziennie byłem z wami w świątyni, a nie podnieśliście ręki na Mnie. Lecz to jest wasza godzina, w której panuje ciemność”.<br/>Łukasza 22:47–53 – Slajd 6
7
O świcie zebrała się rada starszych ludu, arcykapłani i uczeni w Piśmie, i przyprowadzili Jezusa przed siebie. „Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam”.<br/>Jezus odpowiedział: „Jeśli wam powiem, nie uwierzycie Mi, a jeśli ja bym was zapytał, nie dacie mi odpowiedzi. Lecz odtąd Syn Człowieczy zasiądzie po prawicy Boga Wszechmogącego”.<br/>Wszyscy zapytali: „Czy Ty więc jesteś Synem Bożym?”.<br/>On odpowiedział: „Tak, jestem”.<br/>A oni rzekli: „Na co nam jeszcze potrzeba dowodów? Przecież usłyszeliśmy to z Jego własnych ust”.<br/>Łukasza 22:66–71 – Slajd 7
8
Piłat zwołał arcykapłanów, przywódców oraz ludzi i rzekł do nich: „Przyprowadziliście mi tego człowieka jako tego, który podburza lud. Przesłuchałem Go w waszej obecności i nie znalazłem w Nim żadnej winy. Podobnie Herod, bo odesłał Go do nas; jak widzicie, nie uczynił nic, co by zasługiwało na śmierć. Ukarzę Go więc i uwolnię”.<br/>Łukasza 23:13–17 – Slajd 8
9
Lecz cały tłum wołał: „Precz z tym człowiekiem! Uwolnij nam Barabasza!” (Barabasz był wtrącony do więzienia za wywołanie rozruchów w mieście oraz za zabójstwo).<br/>Chcąc uwolnić Jezusa, Piłat ponownie ich zapytał, lecz oni wołali: „Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!”.<br/>Po raz trzeci przemówił do nich: „Dlaczego? Cóż On popełnił? Nie znalazłem w Nim nic zasługującego na śmierć. Każę Go więc ukarać i uwolnię”.<br/>Lecz oni z wielkim okrzykiem nalegali, aby Go ukrzyżowano, i krzyk ich się wzmagał. Piłat więc postanowił przystać na ich żądanie. Uwolnił im tego, którego za rozruchy i zabójstwo wtrącono do więzienia, a Jezusa wydał na śmierć.<br/>Łukasza 23:18–25 – Slajd 9
10
Wtedy żołnierze namiestnika zaprowadzili Jezusa do pretorium i zgromadzili wokół Niego żołnierzy. Rozebrali Go z szat i nałożyli na Niego płaszcz szkarłatny. Uplótłszy wieniec z cierni, włożyli Mu go na głowę, a do prawej ręki dali Mu trzcinę. Potem przyklęknęli przed Nim i szydzili z Niego, mówiąc: „Witaj, Królu Żydowski!”. Przy tym pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po głowie. A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego własne Jego szaty i wyprowadzili Go, aby Go ukrzyżować. <br/>Mateusza 17:27–31 – Slajd 10
11
Przybyli na miejsce zwane Golgotą (co oznacza „miejsce czaszki”). Tam dali Jezusowi do picia wino zmieszane z żółcią, lecz skosztowawszy, nie chciał pić. Gdy Go ukrzyżowali, rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy. I siedząc, pilnowali Go. Nad Jego głową umieścili napis z podaniem Jego winy: „To jest Jezus, król żydowski”.<br/>Od godziny dwunastej aż do trzeciej po południu mrok ogarnął całą ziemię. Około godziny trzeciej po południu Jezus zawołał donośnym głosem: „Eli, Eli, lama sabachtani?” (co znaczy: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”).<br/>A Jezus zawołał raz jeszcze głośno i umarł. <br/>Mateusza 17:32–36, 45, 50 – Slajd 11
12
W pierwszy dzień tygodnia, bardzo wcześnie rano, kobiety, wziąwszy przygotowane wonności, poszły do ​​grobu. Kamień od grobu zastały odsunięty, lecz gdy weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy się temu dziwiły, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w szatach błyszczących jak błyskawice. Przestraszone kobiety pochyliły twarze ku ziemi, lecz mężczyźni rzekli do nich: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał! Przypomnijcie sobie, jak wam powiedział, będąc jeszcze z wami w Galilei: Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzeszników i ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstanie”. Wtedy przypomniały sobie Jego słowa.<br/>Łukasza 24:1–8 – Slajd 12
13
Maria stała na zewnątrz grobu i płakała. A gdy tak płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa, jednego w miejscu głowy, a drugiego w miejscu nóg.<br/>Zapytali ją: „Niewiasto, czemu płaczesz?”.<br/>„Zabrano mojego Pana – powiedziała – i nie wiem, gdzie Go położono”. Wtedy odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że ​​to Jezus.<br/>Zapytał ją: „Kobieto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?”.<br/>Ona zaś, sądząc, że to ogrodnik, powiedziała: „Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś”.<br/>Jezus rzekł do niej: „Mario!”.<br/>Ona zaś zwróciła się do Niego i zawołała po aramejsku: „Rabbuni!” (co znaczy „Nauczycielu”).<br/>Jezus rzekł: „Nie zatrzymujcie Mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca. Idźcie raczej do moich braci i powiedzcie im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, do Boga mego i Boga waszego”.<br/>Maria Magdalena udała się do uczniów z nowiną: „Widziałam Pana!”. I opowiedziała im, co jej powiedział.<br/>Jana 20:11–18 – Slajd 13
14
Gdy ich wyprowadził w okolice Betanii, podniósł ręce i pobłogosławił ich. A gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został wzięty do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy. I stale przebywali w świątyni, wielbiąc Boga.<br/>Łukasza 24:50–53 – Slajd 14
15
Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, byli wszyscy razem w jednym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym siedzieli. Ujrzeli jakby języki ognia, które się rozdzieliły i spoczęły na każdym z nich. Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak Duch im podpowiadał.<br/>Dzieje Apostolskie 2:1–4 – Slajd 15
16
Slajd 16